kurutin niyo ko... o di kaya sampalin, sapakin o kagatin... para lang malaman ko kung buhay pa 'ko! wala akong maramdaman eh! hay. ayos lang din siguro toh... baka nga kelangan talaga toh sa buhay... ang mga manhid-tulala-detahced moda... hmmm... kaso nga lang tumataba ako lalo dahil kain at tulog lang ang ikinakasaya at inaatupag ko sa buhay ko... tsk tsk.

*PALAWAN! here we come! tara na bukas! i need something new... i need something to think about... PALAWAN! let it be you! hehehe.. hay. another immersion... nanunumbalik yung mga emotions na nafeel ko just a year ago nung bago ren magtungo sa aking unang immersion... excitement. kaba. confusion. pero this time, parang mas may confidence ako na kakayanin ko yun kasi nga nakaya ko na last summer... pero parang sobrang iba tong summer praticum/immersion na toh kaysa sa SISP program ng Pahinungod... for one, indigenous people yung makakasalamuha namen... tapos, trabaho pa ang ipupunta namin dun more than anything else... tapos, mukang mas hindi komportable ang pamumuhay ng pupuntahan naming komunidad (mahirap daw ang signal sa celfon at maaaring walang CR at kuryente)... natatakot rin ako sa posibilidad na matabunan nitong palawan experience ang fresh pa sa isipan kong camarines sur experience sa nakaraang summer... natatakot din ako sa sobrang attachment sa mga tao doon... at natatakot din ako dahil maikukumpara ko ang lahat ng bagay doon sa lahat ng bagay na naranasan ko sa SISP... hmmm... still... gusto ko na mag-PALAWAN! now na, please!

* should have been doing a lot of thinking and blogging since last week... matapos ang ilang medyo nakakawindang na mga pangyayari... dapat windang pa rin ako ngayon... pero ewan ko... medyo hindi... or maaaring windang ako pero hindi dahil dun... windang lang ako... tulala pero walang iniisip... ang dami kong dapat isipin at maramdaman pero parang pinili ng sistema kong wag mag-isip at makaramdam... hmmm.. bakit nga kaya? ang labo ng sistema na toh... lintek!

* HINDI AKO NAGSHE-SHARE. for the past weeks, ilang mga tao rin ang nagpamukha saken nyan... nung haiskul ata tanggap ko yang fact na yan... na hirap talaga akong mgshare ng mga bagay-bagay tungkol sa sarili ko... pero ngayong college, akala ko nagbago na 'ko sa aspetong yan.. minsan nga nafifil ko pa na sumosobra na 'ko sa paghuhubad ng sarili ko sa harap ng ibang tao (hindi literal, ofcors!)... pero mali pa rin pala ako... hindi pa rin pala ako nagsheshare... hay. bakit nga ba? may maganda akong paliwanag sa utak ko eh...pero hindi ko ren alam paano i-express at ipaintindi nang maayos sa kanila... basta, kung hindi man ako nagsheshare, hindi iyon dahil wala akong tiwala sa mga kaibigan ko... maaaring ganun lang talaga akong tao. maaaring dahil iyon sa nasanay ako na ako yung nakikinig. maaaring iniisip kong walang kwenta yung isheshare ko kumpara sa mga bagay na naishare niyo na saken. maaaring naiisip ko na wala kang pakelam o interes sa kung anong nangyayari sa buhay ko. maaaring yung gusto kong ishare eh hindi talaga makakabuting alam niyo. maaaring mahirap talaga ishare yun dahil hindi rin ako sigurado sa bagay na yun. maaaring feeling ko hindi niyo maiintindihan at hindi kayo makakarelate. maaaring takot ako ma-judge, mapayuhan, at ma-criticize sa kung anuman ang isheshare ko. maaari. maaari. wag niyo sanang isipin na madamot ako... medyo marami lang akong internal issues that i have to deal with first before opening up to people. wag niyo sanang isipin na hindi ko kayo pinagkakatiwalaan. hindi naman yun ang basehan ng tiwala lagi. alam kong mahalaga sa bawat tao yung feeling na pinagkakatiwalaan sila at vinavalue yung opinyon nila... pero, please bear with me.. minsan talaga hindi ko kaya. minsan talaga wrong timing. minsan talaga hindi dapat. at wag niyo rin sanang isipin na napapagod ako sa pakikinig sa inyo... dun ko nafifil na may silbi ako... dun ko nafifil na may mga may pakelam saken..

* sori naman... sa FRAT, sori kung hysterical at mukang nagagalit or nang-aaway ako nun... sori ren sa mga harsh na banat ko nun... i felt so misunderstood and i felt i had to be as defensive as possible... sori dahil you had to see that side of me.. yuck. ang weirdow! hay. at sori rin dahil isinusulat ko pa toh. i just can't help it..

* oo, BAGAY.

* i make a big deal out of everything. so true.  hindi ko rin masyado masisi sarili ko eh. minsan naiisip ko baka it's my way of making myself feel alive.. hindi naman kasi eventful (haha!) ang buhay ko eh... kaya bawat simpleng pangyayari / conflict / problema eh pinapakumplikado ko at dinidibdib ko... minsan feeling ko siguro kasi kelangan ko yun para mafeel ko naman na buhay ako at nakakaramdam... kaya pagpasensyahan niyo nako if i make such a big deal out of simple stuff.. yung mga normal na nangyayari sa iba, minsan ko lang ma-experience..

* on a lighter note, ang daming gastos! (take note: lighter note na toh!) waaahhh! kawawa naman magulang ko! kumusta naman! anjan ang practicum sa palawan (enrolment, transpo, food, allowance)... anjan ang sem-planning ng USC na 3 days gagawin at malamang ay out of town pa... anjan ang ASC sem-planning na overnyt din daw yata... anjan ang BLOCK/BATCH outing (na sana eh matuloy at sana eh maraming sumama!)... anjan din ang posibilidad na magkaron ng lakad ang OSH... anjan ang mga summer days na kelangang nasa iskul kahit wala nang pasok (yeah! pamasahe!)... at kumusta naman! mgkokolehiyo na ang isa kong kapatid at matatamaan na sya ng lintek na TOFI (buti na lang medyo may DOST iskolarship! husay!) at mghahaiskul naman sa private ang isa kong kapatid! at anjan pa ang nalalapit naming paglipat ng tahanan... aba eh, kumusta naman ang kaban! hahaha! gudlak naman parents... huhuhuh... :'(

* holy week na.. hay. malungkot week na.. :(

osha. itutulog ko na toh. nagpapanggap nanaman ako na gumagana utak ko at may nararamdaman ako.. hahaha! andami ko ring nasulat ah! kmusta nman ang kontradiksyon! walag maramdaman pero napaka-madamdamin ng mga nasulat! hehehe! =P