family.
acads.
thesis.
council.
tibak life.
ksup.
friends.
OrgASM.
future.
AK.
dreams.
non-existent lovelife.
social life.
graduation.
household chores.
personal life.
almost non-existent spiritual life.

hay. nitong mga nakaraang araw ay nagkakaroon ako ng panic attack. parang nito lang nagsink in sa akin ang lahat ng dapat maaccomplish ngayong semestre... ngayong bago umalis sa UP. ngayong bago humarap sa masalimuot na mundo...

in less than 5 months, layunin kong magampanan lahat ng papel ko sa iba't ibang aspeto ng buhay ko... ang pagiging mabuting estudyante [na actually ay di pa tuluyang nakabitaw sa pangarap para sa magulang na mag-laude. hay.], ang pagproduce ng isang matinong thesis para makagraduate, ang pagiging matinong council officer at responsableng tibak, ang pagiging maasahang org member, ang pagiging mabuting kaibigan sa mga kaibigan ko, ang pagkakaroon ng social life kahit papano, ang paggawa ng mga gawaing bahay, ang pagkakaroon ng maayos na komunikasyon sa pamilya ko, ang pagtukoy kung ano ba talaga ang gusto kong gawin sa buhay ko, ang mapanindigan ang tinanggap na resposibilidad sa kasama, ang pagbabalik ng utang na loob at pagmamahal sa AK, ang paghahanap ng ikasasaya, at ang pagkakaroon ng oras para magmuni-muni...

shet. sa puntong ito, medyo kinakabahan na talaga ako. ayokong may mawala sa lahat ng yun. ayokong may mapabayaan. alam kong mas mabibigyang halaga ang iba kaysa sa iba. pero ang kinakatakot ko ay yung totally mawala ang ilan. ewan ko ba kung ano ang iniisip ko at ginugulo ko nang ganito ang maayos kong buhay. akala ko siguro kaya ko. akala ko siguro kaya ko ng balanseng buhay. akala ko siguro.

shet. sana tama ang akala ko.

natatakot akong hindi makagraduate. [dahil sa puntong ito, parang biglang ayoko pa. dahil sa maraming dahilan... dahil kulang pa ang natutunan ko. dahil marami pang magagawa. dahil nahuli ang pagkamulat ko.]

natatakot akong mabigo ang magulang ko.

natatakot akong mabigo ang sarili ko.

natatakot akong mawala ang mga kaibigan ko.

natatakot akong mabigo ang mga taong tumulong nang malaki sa pag-unlad ko.

natatakot akong makalimutan ko ang mga pangarap ko.

natatakot akong hindi magampanan ang mga responsibilidad.

natatakot akong walang magawa para sa kanila.

hay.

shet. sana tama ang akala ko.

no, i haven't been too busy to spare some time to  update this blog.
ayoko lang siguro talagang mas marealize na wala akong buhay at wala akong pakiramdam lately. haha.

* nagdaan na ang buhay ko sa mga panahong barkada at pamilya lang ang iniikutan... nung minsan acads lang... dati pahinungod lang at OrgASM... ngayon.. eto... eto na ang buhay ko. masaya ako. natagpuan ko nang muli yung isang aspeto ng sarili ko na matagal-tagal ko ring hinanap. pero may iba eh. may weird na feeling. may nagbago. may malaking nagbago. hindi ko matukoy kung ano mismo. marahil ay marami. at marahil ay hindi maunawaan ng marami ang mga pagbabagong iyon. ako man, hindi ko rin masabing nauunawaan ko lahat. pero ganun siguro talaga. kailangan may magbago. kasi may mga nagbago rin. marami ring nagbago.

* madalas naaasar ako. lalo na pag pagod na. sa mga ganung panahon, napapatanong ako sa sarili ko kung bakit ko nga ba ginagawa lahat ng ginagawa ko. samantalang ang iba ay nanatili sa normal nilang mga buhay. hindi ko rin alam. calling? misyon sa buhay? haha. kung ano man, sana wag akong mapagod. sana tigilan ko na ang paglingon sa paligid ko at pagkumpara sa mga bagay-bagay. sana lang talaga pare-pareho na lang kaming lahat ng pag-unawa sa konsepto ng "paglilingkod"... hay. (but still, kelangan ko pa ng matinong proyekto! hahaha!)

* mula nung sinabi ko nung marso na wala akong nararamdaman, hindi pa rin ako bumalik sa dati. grabe. ilang buwan na rin pala yun. ang tagal na. natanggap ko na nga yatang ganito na talaga ako. ang hirap eh. baka bukas makalawa malimutan ko nang tao ako. ang hirap eh. di ko na yata alam kung sino ako. ang hirap eh. di ko na alam kung ano nararamdaman ko sa mga pangyayari. ang hirap eh. di ko na alam kung ano gusto ko. hay.

* gusto kong uminom. hindi ko alam kung bakit. marahil ay umaasa akong pag uminom ako ay may mararamdaman ako.

* mahirao siguro talaga. hindi ko rin alam kung bakit. ganun lang siguro talaga. mahirap. kaya naman wag nang umasa. mahirap eh.

* gusto kong umiyak pero walang dahilan.

* gusto ko nang gumraduate. sana makagraduate na talaga ako.

* kumusta na ako? kumustahin niyo ako. ay, wag na lang pala. baka wala rin akong matinong maisagot.

* sabihin ko kaya sayo? tutal tapos na naman eh. pag-iisipan ko.

* uy, you're back! aawayin kita one of these days. salbahe ka. kala mo ha.

* i miss me.

haha! ang drama.. wala lang. dahil wala akong magawa, nagrereminisce ako ng mga pangyayari nung past UPM SC Elections... eh kasi naman. naasar ako nang sobra sa mga narinig ko kaninang umaga... sa talk about being in the SC in UPM... tips on how to enter UPM Politics, perks and sacrifices, etc... nakakaasar... for someone who had a lot of experience in the SC (who's almost bragging about his credentials), it was so disappointing (though i was quite expecting na that i'd be disappointed!)... ang sabi ba naman niya, ang pinakamalaking benefit sa pagiging part ng SC ay yung mas magiging close ka sa mga profs mo at mas mabibigyan ka nila ng consideration! sheeettt! watda! talk about "pagiging GANAP NA ISKOLAR NG BAYAN!"

asar! how could he say such thing when there are a lot of other good things that come with being part of the SC? andyan ang madedevelop ka talaga nang husto as an individual at madami kang marerealize about yourself. andyan ang mas alam mo ang mga nangyayari sa loob at labas ng UP. Andyan ang mas malapit at mas lubog ka sa mga estudyante. Andyan ang may venue ka para magcause ng tunay na pagbabago. Andyan ang mas kita mo ang kabulukan ng sistema at mas gugustuhin mong may mabago. At andyan ang marami pang iba! Bakit yun na ang best na masasabi niya? Ganun lang ba talaga kababaw yun para sa kanya? hay. how sad.
how pathetic.

sana kapag nabigyan man ako ng ganung opportunity to tell people about my council experience, sana i wouldn't tell it the way he did... no, hindi pala sana. i know i wouldn't tell it the way he did. i just know. hindi ganun kababaw ang pagtingin ko sa student leadership. hindi pansariling kapakanan lang.

hay. wala lang. asar lang. napakabaluktot. :(

hmmm... LEFTIST.

for the past few days, my mom has been calling me THAT... hahaha! katawa eh nu?!? syempre it's supposed to be an insult pero hindi ko magawang ma-insulto dahil sa konteksto ng mga pangyayari kung bakit niya ko tinatawag na ganyan...

i refused to have my confession (as in literal na kumpisal sa simbahan ha...) kahit na nung 4th yr high school pa ata yung huling confession ko... lutang, lost, at windang ang itsura ko habang nag-sstationofthecross at habang nagdadasal sa bawat simbahan... ayokong bumangon ng maaga at kung anu-ano ang excuses ko para hindi makasama sa recollection sa tagaytay... hindi ako nagsimba ng Biyernes Santo at Sabado de Gloria... at ngayon, ako na lang ang hindi nagco-communion sa pamilya namen tuwing misa... o diba? parang ang sama-sama ko nang tao!

kaya raw ako LEFTIST! hahahah! ka-satur pa nga minsan sabi ng kapatid ko!

but NO! i don't think so.

i don't think i'm less of a good person for not doing those stuff. i don't think anyone could judge me for choosing to act indifferently during the holy week. that's what i felt. at ayoko namang gumawa ng mga bagay-bagay just for the heck of it. wala akong nafifeel eh alangan namang magpanggap akong meron diba?

hindi naman nila ako pinilit to do stuff, medyo kinonsensya lang. and i admire them for respecting my actions (or should i say non-action? haha!) kahit na siguro hindi nila magets totally yung point ko...

hmmm... ito yung isang aspeto ng buhay ko na gusto kong may mabago pero ayaw ng sarili kong tumanggap ng tulong from anyone aside from myself... ewan ko rin. siguro pride o tigas ng ulo. pero i just think i should do it on my own.

hahahha! sa ngayon... papaka-LEFTIST muna yata ako. hahaha!

huy! hindi lahat ng leftist walang diyos! mas marami pang hindi leftist ang walang diyos o may diyos man eh hindi naman halata (kurakot, drug lord, etc)!

kurutin niyo ko... o di kaya sampalin, sapakin o kagatin... para lang malaman ko kung buhay pa 'ko! wala akong maramdaman eh! hay. ayos lang din siguro toh... baka nga kelangan talaga toh sa buhay... ang mga manhid-tulala-detahced moda... hmmm... kaso nga lang tumataba ako lalo dahil kain at tulog lang ang ikinakasaya at inaatupag ko sa buhay ko... tsk tsk.

*PALAWAN! here we come! tara na bukas! i need something new... i need something to think about... PALAWAN! let it be you! hehehe.. hay. another immersion... nanunumbalik yung mga emotions na nafeel ko just a year ago nung bago ren magtungo sa aking unang immersion... excitement. kaba. confusion. pero this time, parang mas may confidence ako na kakayanin ko yun kasi nga nakaya ko na last summer... pero parang sobrang iba tong summer praticum/immersion na toh kaysa sa SISP program ng Pahinungod... for one, indigenous people yung makakasalamuha namen... tapos, trabaho pa ang ipupunta namin dun more than anything else... tapos, mukang mas hindi komportable ang pamumuhay ng pupuntahan naming komunidad (mahirap daw ang signal sa celfon at maaaring walang CR at kuryente)... natatakot rin ako sa posibilidad na matabunan nitong palawan experience ang fresh pa sa isipan kong camarines sur experience sa nakaraang summer... natatakot din ako sa sobrang attachment sa mga tao doon... at natatakot din ako dahil maikukumpara ko ang lahat ng bagay doon sa lahat ng bagay na naranasan ko sa SISP... hmmm... still... gusto ko na mag-PALAWAN! now na, please!

* should have been doing a lot of thinking and blogging since last week... matapos ang ilang medyo nakakawindang na mga pangyayari... dapat windang pa rin ako ngayon... pero ewan ko... medyo hindi... or maaaring windang ako pero hindi dahil dun... windang lang ako... tulala pero walang iniisip... ang dami kong dapat isipin at maramdaman pero parang pinili ng sistema kong wag mag-isip at makaramdam... hmmm.. bakit nga kaya? ang labo ng sistema na toh... lintek!

* HINDI AKO NAGSHE-SHARE. for the past weeks, ilang mga tao rin ang nagpamukha saken nyan... nung haiskul ata tanggap ko yang fact na yan... na hirap talaga akong mgshare ng mga bagay-bagay tungkol sa sarili ko... pero ngayong college, akala ko nagbago na 'ko sa aspetong yan.. minsan nga nafifil ko pa na sumosobra na 'ko sa paghuhubad ng sarili ko sa harap ng ibang tao (hindi literal, ofcors!)... pero mali pa rin pala ako... hindi pa rin pala ako nagsheshare... hay. bakit nga ba? may maganda akong paliwanag sa utak ko eh...pero hindi ko ren alam paano i-express at ipaintindi nang maayos sa kanila... basta, kung hindi man ako nagsheshare, hindi iyon dahil wala akong tiwala sa mga kaibigan ko... maaaring ganun lang talaga akong tao. maaaring dahil iyon sa nasanay ako na ako yung nakikinig. maaaring iniisip kong walang kwenta yung isheshare ko kumpara sa mga bagay na naishare niyo na saken. maaaring naiisip ko na wala kang pakelam o interes sa kung anong nangyayari sa buhay ko. maaaring yung gusto kong ishare eh hindi talaga makakabuting alam niyo. maaaring mahirap talaga ishare yun dahil hindi rin ako sigurado sa bagay na yun. maaaring feeling ko hindi niyo maiintindihan at hindi kayo makakarelate. maaaring takot ako ma-judge, mapayuhan, at ma-criticize sa kung anuman ang isheshare ko. maaari. maaari. wag niyo sanang isipin na madamot ako... medyo marami lang akong internal issues that i have to deal with first before opening up to people. wag niyo sanang isipin na hindi ko kayo pinagkakatiwalaan. hindi naman yun ang basehan ng tiwala lagi. alam kong mahalaga sa bawat tao yung feeling na pinagkakatiwalaan sila at vinavalue yung opinyon nila... pero, please bear with me.. minsan talaga hindi ko kaya. minsan talaga wrong timing. minsan talaga hindi dapat. at wag niyo rin sanang isipin na napapagod ako sa pakikinig sa inyo... dun ko nafifil na may silbi ako... dun ko nafifil na may mga may pakelam saken..

* sori naman... sa FRAT, sori kung hysterical at mukang nagagalit or nang-aaway ako nun... sori ren sa mga harsh na banat ko nun... i felt so misunderstood and i felt i had to be as defensive as possible... sori dahil you had to see that side of me.. yuck. ang weirdow! hay. at sori rin dahil isinusulat ko pa toh. i just can't help it..

* oo, BAGAY.

* i make a big deal out of everything. so true.  hindi ko rin masyado masisi sarili ko eh. minsan naiisip ko baka it's my way of making myself feel alive.. hindi naman kasi eventful (haha!) ang buhay ko eh... kaya bawat simpleng pangyayari / conflict / problema eh pinapakumplikado ko at dinidibdib ko... minsan feeling ko siguro kasi kelangan ko yun para mafeel ko naman na buhay ako at nakakaramdam... kaya pagpasensyahan niyo nako if i make such a big deal out of simple stuff.. yung mga normal na nangyayari sa iba, minsan ko lang ma-experience..

* on a lighter note, ang daming gastos! (take note: lighter note na toh!) waaahhh! kawawa naman magulang ko! kumusta naman! anjan ang practicum sa palawan (enrolment, transpo, food, allowance)... anjan ang sem-planning ng USC na 3 days gagawin at malamang ay out of town pa... anjan ang ASC sem-planning na overnyt din daw yata... anjan ang BLOCK/BATCH outing (na sana eh matuloy at sana eh maraming sumama!)... anjan din ang posibilidad na magkaron ng lakad ang OSH... anjan ang mga summer days na kelangang nasa iskul kahit wala nang pasok (yeah! pamasahe!)... at kumusta naman! mgkokolehiyo na ang isa kong kapatid at matatamaan na sya ng lintek na TOFI (buti na lang medyo may DOST iskolarship! husay!) at mghahaiskul naman sa private ang isa kong kapatid! at anjan pa ang nalalapit naming paglipat ng tahanan... aba eh, kumusta naman ang kaban! hahaha! gudlak naman parents... huhuhuh... :'(

* holy week na.. hay. malungkot week na.. :(

osha. itutulog ko na toh. nagpapanggap nanaman ako na gumagana utak ko at may nararamdaman ako.. hahaha! andami ko ring nasulat ah! kmusta nman ang kontradiksyon! walag maramdaman pero napaka-madamdamin ng mga nasulat! hehehe! =P